Waarom komen wij niet uit de crisis?

Laten we eerst eens proberen te omschrijven wat een crisis eigenlijk is. Ik denk dat wij het over eens zijn dat een crisis een samenloop van onverwachte gebeurtenissen is, meteen negatieve ontwikkeling als  gevolg.

Bij onverwachte gebeurtenissen reageren we vrijwel altijd in eerste instantie in een reflex. Wij hebben vaak al nagedacht over “wat als…” Hierdoor denken wij dus (enigszins) voorbereid te zijn op wat er zou kunnen gebeuren. Wij denken hierdoor te kunnen voorspellen wat het gevolg van onze “interventie” zal zijn. Maar stel je voor dat ook dat speelveld veranderd is? Ik houd altijd erg van een metafoor om een punt duidelijk te maken.  Stel, je moet naar een bepaalde straat in een grote stad waar je de weg weet. Plotseling blijkt de straat wegens een brand afgesloten te zijn en je moet dus een alternatieve route kiezen. Geen probleem je kent de stad, je hebt trouwens ook jouw navigatiesysteem nog, dus de “schade” is te overzien. Helaas… de een of andere onverlaat heeft een aantal straten een paar dagen geleden in éénrichtingsverkeer veranderd en, uiteraard, niet in jouw richting. Je volgt de gedwongen route en na korte tijd ben je compleet de weg kwijt. Jouw richtingsgevoel laat je in de steek en jouw navigatie stuurt allerlei verboden richtingen op. Je gaat dus te laat komen op jouw afspraak. Is dit fantasie? Nee hoor, dit is exact wat mij een paar jaar geleden Lyon overkwam. Tot overmaat van ramp spreek ik wel frans, maar niemand verstaat dat…

Eigenlijk is dit precies wat er momenteel in Nederland gebeurt. Er is een brand en de alternatieve route is in een continue verandering door keuzen van de overheid.
Wil je een voorbeeld? Er is een nijpend tekort aan banen. De werkloosheid stijgt tot ongekende hoogten. Wat doet de overheid? Zij creëren een grote onzekerheid rond zelfstandig ondernemerschap. Ze sluiten hiermee de meest gebruikte alternatieve route, om de werkloosheid heen, af.

Als we niet uitkijken missen we de boot…

Moraal van het verhaal: willen we crisis onder controle krijgen, dan moeten we zeer terughoudend zijn in het veranderen van de alternatieve routes…

Den Haag! Hoort u mij? Het Chinese karakter voor crisis heeft twee elementen: Kans en gevaar. Neem de kansen weg en het gevaar blijft over.

 


 


1 antwoord
  1. Tammy Wong
    Tammy Wong zegt:

    Zeer duidelijk geschreven. Ik heb absoluut geen politieke achtergrond. Ik heb enkel een mening.
    Mijn mening is dat het land zeker moet ondernemen om uit de schulden te komen. Welk land heeft geen schulden? Deze schulden heeft niet alleen de overheid gemaakt; wel de meeste, en een deel hebben wij als Nederlandse bewoners veroorzaakt. Een van de voorbeelden is dat op het moment dat we geld nodig hadden om bijvoorbeeld een huis te kopen, doen wij bijna alles aan om onze wensen te verwezenlijken. De bank daarentegen wil ook presteren en verstrekt vervolgens toch hypotheken. We hebben het allemaal met z’n allen aangewerkt aan de schuld. De manier waarop Nederland er nu mee omgaat – aldus bezuinigen en angst te zaaien; welke ook nog eens wordt gesteund door diverse mediakanalen, maakt de boel alleen maar erger. Hiermee zeg ik niet dat de bezuinigingen niet nodig is. Het kan anders. Je kunt bezuinigen door eerst te kijken naar wie is de grootste boosdoener en waar ligt het probleem. De burgers hebben al jaren moeten boeten voor alle soorten manieren van bezuinigingen. Door te bezuinigen en het geld niet uit te geven, is de kans groter dat de Euro’s straks minder waard wordt en of er is wellicht al sprake van inflatie. Een mens is eenmaal gevoelig voor slecht nieuws en zeker als het te maken heeft met onze centjes.
    Wat ik denk, is dat we met z’n allen in de spiegel moeten kijken en te bevestigen wat we in al die jaren samen hebben veroorzaakt. Wat kunnen we nu doen door wat we hebben veroorzaakt niet meer te laten voorkomen en leren van onze fouten. Een nieuwe weg inslaan en te wagen om het uitkomen van deze “crisis” lijkt mij eerder een oplossing dan het proberen verder in de gat van angst te verstoppen.
    Ondernemers makkelijker maken om werknemers nog makkelijker te ontslaan, lijkt mij absoluut geen oplossing. De ondernemers die failliet zijn gegaan, hebben in jaren of niets meer geïnvesteerd óf niet meer geïnnoveerd óf heeft het bedrijf niet meer uitgebreid met kennis [in mensen en technieken] en kansen [business development]. Ze zijn ten onder gegaan omdat ze altijd dachten dat ze het altijd goed hebben gedaan en zolang het goed gaat, hoeft er niets aan veranderd te worden. Vervolgens worden de werknemers ontslagen door economische redenen; het ophoesten van slechte cijfers is niet zo moeilijk dan. De ondernemers die dan uiteindelijk “failliet” zijn gegaan, hebben vervolgens andere kansen en alternatieven om te overleven. De burgers die ontslagen zijn, hebben geen kansen en andere alternatieven mede door alle soorten bezuinigingen. Voor je het weet, komt Nederland over enkele jaren in een dal terecht waar er meer armoede gaat heersen; of er heerst al armoede in Nederland een van de welvarendste land in Europa of ter wereld.
    Wat er nu op lijkt, is dat het land uit dominosteentjes bestaat. Een begint te vallen en alle vallen mee. Alleen de sterke die of wel durven te investeren of genoeg kapitaal hebben, blijven nog op hun voeten staan. Die hebben door het gevaar heen de kansen gepakt.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.